Powinnam wróżyć częściej, wtedy lepiej by mi to wychodziło. A tak rozkładam karty i widzę po kilka różnych interpretacji i znaczeń. Może najlepiej jest zebrać je wszystkie i stworzyć z nich wielowarstwowy obraz całościowy?
No więc tak, po pierwsze (tutaj jeszcze mam nawet pewną jasność) jestem teraz silna. Zakorzeniona i podparta. Zdrowa i tętniąca kwintesencją sił przyrody. Po drugie – już wkrótce albo zagubię właściwy kierunek działania albo odrzucę konwencjonalne, zgodne z honorem, prawdą i sprawiedliwością, metody. Tutaj już się rozjeżdżam na dwie wizje. Ale się zaplączę i pogubię, albo zdecyduję się działać niezgodnie z zasadami. Albo już w ten sposób działam. Natomiast trzeciej karty już prawie w ogóle nie rozumiem. Pochodnia, ogień, światło odbite, to jak postrzegają nas inni, oczyszczanie ogniem, drastyczne środki na wybrnięcie z mroków, wypalanie wrzodu płomieniem. A może… taaak, jak się to wszystko ubiera w słowa to zaczyna się rozjaśniać obraz powolutku. Jesteś silna, Żywio. Nie potrzebujesz zbaczać ze ścieżki prawości i uczciwości, bo wspiera Cię Matka Przyroda i jej siły. Idź z pochodnią w ręku przez mrok a wyjdziesz. Może potrzeba będzie wrzód wypalić ogniem, ale to przecież może Ci tylko pomóc.
Pytanie. Czy to, co pokazuje mi karta, to jest to, co mnie czeka nieuchronnie, czy to, czego mogę uniknąć, czy może to, czego powinnam unikać?
Od trzech tygodni działam na najwyższych obrotach. Praca ruszyła pełną parą, codziennie jest tysiąc rzeczy do załatwienia, a przecież obowiązków, które miałam wcześniej też nie mogę nagle zacząć zaniedbywać (ok, mogę. to się dzieje samoczynnie). Zaczynam odczuwać długoterminowe zmęczenie. Sen nie przynosi odpoczynku, podtrzymuję obroty raczej siłą woli niż mięśni, czuję rodzące się gdzieś w okolicach brwi uciążliwe, październikowo-deszczowe przeziębienie. Jak to przetrwać? Oczywiście najlepiej byłoby teraz odpuścić wszystko i na cztery dni zapakować się do łóżka z Gripexem, w komfortowych warunkach wracając do formy. Ale szkoda tracić czasu na wizje utopijne. Do pracy chodzić muszę, na miasto wychodzić muszę, o dom dbać muszę, zakupy robić muszę, etc, etc. Rozwiązanie B: olać sprawę. :) Jechać na obecnym trybie tak długo, aż któregoś ranka obudzę się z ostrym bólem gardła i gorączką, i wtedy świat (powinien) dać mi święty spokój i sam zaoferować mi moje wymarzone cztery dni pod kołdrą. Niestety nie mam pewności, czy świat również wtedy nie pogoni mnie do życia. Więc wersja C (zakładająca, że życie jest do dupy i świat się nade mną nie zlituje – czyli najbardziej prawdopodobna): zdrowy rozsądek. Stopniowe ograniczenie czynników patogennych. Uporządkowanie spraw do załatwienia i załatwianie ich w kolejności priorytetów, a nie wszystkie na raz byleby dzisiaj. Spanie minimum 8 godzin i jedzenie przynajmniej dwóch posiłków dziennie (że o przepisowych trzech czy nawet pięciu to już nie wspomnę). Wygospodarowanie sobie wolnego czasu na dolce far niente. I wreszcie – pakiet ekstra – wymyślenie czegoś fajnego, co można by było zorganizować z udziałem męża, a tak sobie, żeby mu do głowy nie przyszła myśl, że żona marudna, osowiała, smutna i przemęczona, i w ogóle do niczego.
Wypadało by jakoś ufetować nową notką ten wyjątkowy dzień, jeden z bardzo niewielu podobnych w moim życiu, kiedy to mam wrażenie, że wszystko się układa tak jak powinno. Sprawy same się naprostowują, problemy się rozwiązują, żadne nowe się nie rodzą, życie sobie trwa a wiry na mojej własnej Rzece jakoś samoczynnie się uspokajają. To dziwny stan. Nietypowy. Wszystko jest takie spokojne i poukładane. Dało się zarejestrować auto, szef sam przyszedł do mnie z umową o pracę na czas nieokreślony i zaległą pensją, mechanik powiedział, że nie będzie żadnego problemu, żebym przyjeżdżała to wszystko naprawimy co trzeba… No po prostu nic tylko czekać, aż coś się znowu wywróci i zakręci. Ale póki co… Niech trwa ta błoga chwila. Niech trwa jak najdłużej.
Pokonywanie kolejnych stopni idzie mi jak zwykle. Najpierw podnoszę nogę i stawiam krok na kolejny etap, a potem dopiero zauważam to, uświadamiam sobie gdzie jestem, rozglądam się dookoła i doceniam to, co mam. Od początku dorośleję jakby z opóźnionym zapłonem. Chociaż może trafniejsze byłoby określenie – w przyspieszonym trybie. Najpierw coś robię, gdzieś przechodzę, wyprowadzam się z domu, idę na studia, zdaję na prawo jazdy, zaczynam sama na siebie zarabiać, wychodzę za mąż, kończę studia, zdobywam stałą, dobrze płatną pracę i kupuję samochód, a dopiero potem uświadamiam sobie, co się w moim życiu zmieniło i jak ja się zmieniłam przez to. Z jednej strony czasami mam wrażenie, że to wszystko to za wcześnie, patrzę na moich rówieśników, którzy jeszcze nie przejmują się niczym oprócz ocen na studiach i czuję się starsza niż powinnam być, a z drugiej – mam przez to w sobie poczucie wyższości i dumy, że tyle udaje mi się osiągać własnymi siłami i determinacją, choć życie mi sprawy zdecydowanie nie ułatwia. Czuję, że ten sposób dorastania silnie kształtuje mój charakter.
To nieprawda, że nie ma czasu. Czas jest, tylko trzeba go porozciągać, żeby go było więcej. I wtedy da się wszystko. Ot na przykład spanie. Po co tracić czas na spanie? Cenne kilka godzin można wykorzystać owocniej. Tak dużo chciałabym zmieścić w tych marnych 24 godzinach. Tak dużo chciałabym. I nie ma już nic więcej, z czego jeszcze chciałabym zrezygnować. Co najwyżej z pisania pracy magisterskiej, ale akurat to jedno – cholera – nie zależy ode mnie.
