Nie lubię, kiedy różne sprawy sypią mi się na głowę częściej niż powinny. Nie lubię, kiedy każda z tych spraw ciąży mi kamieniem na plecach. Nie lubię mieć świadomości, że nie dam rady tych kamieni tak po prostu zrzucić. Nie lubię mieć poczucia, że ktoś ustawił mi bieżnię na wyższe obroty niż chciałam.

„Powiedz mi czym się różni śpiewanie jakiegoś kawałka od ćwiczeń emisji głosu? Brawo – interpretacją. Ty musisz śpiewając chcieć coś komuś powiedzieć, przekazać. Nie da się śpiewać bezemocjonalnie. Bez zaangażowania.”

„Człowiek, który jest zbyt zdystansowany do samego siebie, traci kontakt ze sobą. A świat traci kontakt z nim. I on ze światem. I zostaje wtedy tylko chłodna obserwacja własnego życia z odległej perspektywy.”

Nawet jeśli liżesz własne życie przez świeżo umyte okna to nadal tylko je liżesz.

Naucz się żyć pełną piersią. Nie bój się, to będzie bolało. To będzie śmieszne, dziwaczne, godne pożałowania i litościwego uśmieszku ponad rozemocjonowaną duszą. Ale to wreszcie będzie prawdziwe życie.

Wiosna idzie. Pamiętam z dzieciństwa książeczkę o czterech porach roku. Tam był taki obrazek, Pani Wiosna szła przez szaro-bure pozimowe łąki, a wszędzie tam, gdzie sięgała jej jasnozielona suknia, rozkwitało nowe życie. To się właśnie teraz dzieje. Młoda trawa przebija się przez twardą ziemię, ptaki nieśmiało stroją gardła do wiosennych śpiewów, powoli, powolutku, świat przygotowuje się do kolejnego wiekopomnego dzieła, jakim będzie tegoroczne dojrzewanie i plon. Bo każde dojrzewanie jest wiekopomne. Co z tego, że owoce uschną, a ziarna znikną w ciepłej ziemi. Przecież gdyby nie te ziarna, gdyby nie te owoce, to nic by nie mogło trwać. Nic by się nie odrodziło. Nic by nie powróciło po zimie. To, że teraz będzie się wszystko odradzało, to jest zasługa właśnie tych zeszłojesiennych zgniłych owoców i zeschłych liści.

Powiedzcie mi, jak można – dostrzegając to, jak funkcjonuje świat wokół nas – nie być animistą? Jak można nie otaczać czcią i szacunkiem świata, tych wszystkich niesamowicie złożonych procesów, które dzieją się wokół nas niezauważalnie, do których jesteśmy tak przyzwyczajeni, że ich w ogóle nie dostrzegamy? Jakimi strasznymi jesteśmy ignorantami, jak bardzo jesteśmy ślepi na to, co się dzieje wokół. Jak bardzo nie widzimy. Jak bardzo ubogaca nas ten moment, kiedy wreszcie zaczynamy dostrzegać.

Wiosna to dobry moment na dobre postanowienia. To mój własny Nowy Rok. Nowy Początek. Nowa era. Od teraz aż do kolejnej zimy mój świat stanie się piękniejszy, bogatszy, mądrzejszy i pełniejszy. A jak? To nie takie proste. Co jest kluczem do szczęśliwego życia? Harmonia, tak? Jak ją osiągnąć? Przez szczerość, otwartość, świadomość samego siebie i umiejętność przyjmowania i doceniania świata dokładnie takim, jakim jest. Jeśli będę umiała stanąć twarzą w twarz z samą sobą i otwarcie powiedzieć  sobie, co myślę – będzie to pierwszy krok w dobrą stronę. Drugim krokiem będzie szacunek do siebie samej i (w drugiej kolejności, bo niezdrowemu masochizmowi mówimy stanowcze nie) do reszty świata. Trzecim – zrozumienie potrzeb i wyznaczenie kierunku. Czwartym – konsekwentne działanie. Czy mi się uda? A cholera wie.

Mam prawie 24 lata. Jestem dorosłą, samodzielną kobietą. Poprzednie dwa zdania wydają mi się dotyczyć kogoś zupełnie obcego. Nie mnie. Moje dorastanie mnie przegoniło. Zostałam daleko w tyle, a ja sama pobiegłam dawno temu gdzieś do przodu i nadal nie mogę się dogonić. Chociaż ostatnio tak jakbym zaczynała powoli odrabiać stratę. Miałam dzisiaj takie uczucie w pracy. Miałam jeszcze 15 minut do zajęć. Usiadłam w naszym pseudo-pokoju nauczycielskim, wciągnęłam nogi, przymknęłam oczy i nagle poczułam, że jestem panią sytuacji. Że kontroluję. Że wiem, co się dzieje, jak się dzieje i dokąd idzie. Że nic mnie nie zaskoczy. Że jestem Panią.

A po chwili znów dopadł mnie ten paskudny, paniczny strach, czy ja przypadkiem jestem zbyt pewna siebie. Czy nie jestem arogancka. Czy życie mnie nie kopnie w brzuch za to, że pomyślałam sobie przez moment, że mogę nad nim panować. Czy nie pozwalam sobie na zbyt wiele. I wszystko momentalnie wróciło do normy. Kompleksy, strach, niepewność, stąpanie po kolejnych godzinach życia jak po niepewnym, bagnistym gruncie. Kiedy się zapadnie, kiedy mnie zje?

Starać się coś z tym zrobić, czy nie?

No więc tak, po pierwsze (tutaj jeszcze mam nawet pewną jasność) jestem teraz silna. Zakorzeniona i podparta. Zdrowa i tętniąca kwintesencją sił przyrody. Po drugie – już wkrótce albo zagubię właściwy kierunek działania albo odrzucę konwencjonalne, zgodne z honorem, prawdą i sprawiedliwością, metody. Tutaj już się rozjeżdżam na dwie wizje. Ale się zaplączę i pogubię, albo zdecyduję się działać niezgodnie z zasadami. Albo już w ten sposób działam. Natomiast trzeciej karty już prawie w ogóle nie rozumiem. Pochodnia, ogień, światło odbite, to jak postrzegają nas inni, oczyszczanie ogniem, drastyczne środki na wybrnięcie z mroków, wypalanie wrzodu płomieniem. A może… taaak, jak się to wszystko ubiera w słowa to zaczyna się rozjaśniać obraz powolutku. Jesteś silna, Żywio. Nie potrzebujesz zbaczać ze ścieżki prawości i uczciwości, bo wspiera Cię Matka Przyroda i jej siły. Idź z pochodnią w ręku przez mrok a wyjdziesz. Może potrzeba będzie wrzód wypalić ogniem, ale to przecież może Ci tylko pomóc.

Pytanie. Czy to, co pokazuje mi karta, to jest to, co mnie czeka nieuchronnie, czy to, czego mogę uniknąć, czy może to, czego powinnam unikać?

Brzmi niemożliwie? Może. Ale to jest właśnie mój plan na jesienny plucho-depresjo-zgon. :)

A za oknem pierwszy w tym roku śnieg. Po lekturze „Lodu” Dukaja ten śnieg wydaje mi się nieprzypadkowy akurat dzisiaj. Zadziwiający zbieg okoliczności. Zima zamraża chaos, uspokaja ruch i wytycza jasną, dwubiegunową oś dobra i zła. Zima ma zbawienną moc dla ludzkiego rozemocjonowanego i rozedrganego umysłu.

… zakręciłam się.

A jednak boli, kiedy słyszę „bo Ty się czasami lubisz tak powymądrzać, jakbyś zjadła wszystkie rozumy. Taka potrafisz być arogancka i zarozumiała.” Nie czuję się taka. Jeśli coś stwierdzam z pewnością, to tylko dlatego, że naprawdę jestem o tym głęboko przekonana. Czy to już zarozumiałość? Czy to mój błąd, że jeśli już coś mówię, to jestem tego pewna i wtedy pozwalam sobie na stanowczość głosu? Przecież przez całe życie słyszałam zawsze „nie rzucaj słów na wiatr, nie mów, jeśli nie jesteś pewna tego, co mówisz.” No więc mówię, gdy jestem pewna. A wtedy oskarża się mnie o bezczelność. Kwestia tonu głosu? Odbioru rozmówcy? Mojej miny albo postawy ciała? :(

Prosty kontratak przypomina starcie dwóch byków – pędzą na siebie, taranują się i zaczyna się siłowanie i przepychanka, kto większy, kto silniejszy. Wyzwala się adrenalina, każdy każdemu robi krzywdę. W karate chodzi o co innego. Unik karate przypomina walkę byka z torreadorem. Jeden przeciwnik jest silniejszy, a drugi – mądrzejszy. Wiadomo, że gdyby torreador chciał zmierzyć się z bykiem w zapasach, nie miałby szans. A jednak zwycięża na arenie. Bo robi uniki. Bo ustępuje pola bykowi, dezorientując go i nie amortyzując jego pędu. A biedny byk, widząc, że nagle całą swoją siłą atakuje powietrze, traci całą pewność siebie. Torreadora ma za plecami, nie ma jak się nagle odwrócić i zaatakować. To jest ten moment, kiedy torreador wbija mu szpikulec w kark.

A teraz praca domowa – przełóż powyższy tekst na kontekst wszelkich konfliktów. Jak zastosować metodę „traktuj swojego wroga jak przyjaciela, głaszcz go i przepuszczaj w drzwiach” w życiu codziennym. I jeszcze temat do rozprawki – czy powyższa metoda to to samo, co chrześcijańskie „nadstaw drugi policzek”? – Poddanie się, a unik w kontekście konfliktu międzyludzkiego.